Zelfliefde. Is dat waar het begint?
Een kindje dat geboren wordt, heeft liefde nodig om zich te kunnen ontwikkelen. We weten steeds meer over de ontwikkeling van een mens in de eerste jaren, waar het compleet afhankelijk is van zijn verzorgers. En over de symptomen bij mensen bij wie er in de ontwikkeling belemmeringen zijn geweest. Dit kan door bijvoorbeeld emotionele verwaarlozing, geweld, verslaving, trauma enz. Waar we vroeger dachten dat trauma vooral iets was van flashbacks bij mensen die niet normaal meer kunnen functioneren, weten we nu dat er legio mensen zijn die van buiten prima de dag doorkomen, maar in het verborgene worstelen met diepe negatieve gedachten-loops. Ze lijken er vaak niet in te slagen betekenisvolle relaties aan te gaan en te onderhouden, niet wetende waarom. Het is moeilijk om wat je gemist of meegemaakt hebt in je vroege ontwikkeling, toen je als het ware een weerloze ontvanger was, te verbinden aan hoe je nu met liefde omgaat. het verband is er wel, dat weten we.
Liefde. Om dat te leren is er meer dan 1 mensch nodig. Liefde dat is iets dat te maken heeft met interactie tussen mensen. Dat is waar liefde ontstaat. Het begint bij ontvangen. In eerste instantie als je klein en weerloos bent en nog totaal afhankelijk. Het geven gaat dan nog onbewust. Later wordt het een meer bewust en actief uitoefenen. Voor wie zich geliefd weet vanzelfsprekender dan wie daarin beschadigd is.
Heb jij het wel eens meegemaakt? Hoewel het voor sommigen misschien kan voelen als een fijn pseudopsychologisch hart onder de riem (excuse me for saying), kan de opmerking ‘Je moet eerst van jezelf leren houden’, een ander echt teneergeslagen achterlaten. Ik kan me nog goed herinneren dat ik jong (jong,jong) was en heel verliefd. Ik voelde me compleet machteloos om iets met die verliefdheid te doen en dus bleef ik en verbleef ik, gekweld door mijn onbeschikbare liefde. Ik deelde mijn gevoel met iemand en BAM deze. ‘Je moet eerst van jezelf leren houden’ Goed bedoeld, ik snap het. Als je gelukkig bent met jezelf doet het misschien minder pijn als een relatie uiteindelijk niet blijkt te werken en als je je (eigen)waarde kent, maakt dat het gemakkelijker om niet maar grenzeloos aan iedere JPsnot die I love you zegt te blijven hangen. Maar: ik weet nog dat ik me zo down voelde. Voor mij betekende het ‘Het ligt dus aan mij’. De boodschapper had wat mij betreft toen net zo goed kunnen zeggen: Je moet het wel verdienen. Het maakte dat ik me nóg meer geïsoleerd voelde van de wereld waarin mensen samen een gelukkig leven leidden. Veel, veel later ging ik me beroepshalve verdiepen in psychosociale ontwikkeling en leerde ik oorzaak en gevolg van symptomen en patronen te onderscheiden. Mijn eigen voorbeeld gebruik ik graag ter illustratie en met dat beetje extra bewogenheid zou ik dan ook graag dit misverstand bij deze de wereld uit helpen.
IEDEREEN is op welk moment van zijn leven dan ook, klaar om geliefd te worden. Er hoort geen verdienmodel verbonden te zijn aan liefde.
Daarbij opmerkend dat iemand die onvermogen in zijn of haar leven ervaart om van zichzelf te houden daar bijna NOOIT ZELF IETS AAN KAN DOEN. Voel je hem even? Hoe dom het eigenlijk is? Zo worden mensen die vaak door onvermogen van anderen in hun vroege jaren beschadigd zijn, in de levensfases waarin ze nog afhankelijk waren van de liefde van anderen, op hun machteloosheid teruggeworpen. Niet eerlijk en pijnlijk.
Ik vind het zo mooi dat in de bijbel het verhaal begint met God’s liefde voor ons. Nergens zegt God dat je eerst jezelf lief moet hebben voordat je geliefd kan worden. Nee. God biedt Zijn liefde aan als helend. Grow as you go… God zegt: aan mijn liefde voor jou kun jij niks afdoen of toevoegen. Ik was er eerst en Ik Ben trouw.
Het beloningssysteem met ‘jezelluf’ in het centrum van jouw geluk is meer een Postmodernisme ding. Wat mij betreft met een doodlopend einde. We weten ondertussen heel goed wat voor een afhankelijk soort we zijn. Ik verwijs even naar de overheidscampagne eentegeneenzaamheid. Om het tij te keren zullen we denk ik toch maar weer onder ogen moeten zien hoe afhankelijk we eigenlijk zijn in het leven. Weer moeten leren hoe we er voor elkaar kunnen zijn. Hoe we elkaar kunnen helpen. Liefde is helend.
Zelfliefde is niet de ‘fix’ die nodig is. Het is een bijkomstigheid van de fix die nodig is. Namelijk herstel. En herstel IS mogelijk.
